A+ A A-

ABC EU

A

Agenda 2000

Reformski dokument poznat i kao “Berlinski paket” ili “Manifest promjena”. Strateški cilj mu je širenje na Istok, a operativni zadatak preispitivanje strukturnih fondođivanje budžeta za period 2000-2006. da bi se otklonio zastoj u razvoju slabije razvijenih područja EU. Zamišljeno je da EU već u prvoj dekadi novog milenijuma bude “Zajednica nepokolebljive transformacije u interesu građana, dubokih integracija i široke odgovornosti”.

Takav pravac utvrdila je Evropska komisija (EC) u julu 1997. godine, a nakon skoro dvogodišnje javne debate odobrili su ga šefovi država ili vlada na Berlinskom samitu 24. i 25. marta 1999. godine.

"Agendu 2000" čine glavni dokument Evropske komisije pod nazivom “Jača i proširena unija”, Izvještaj Komisije o funkcioniranju postojećeg sistema finansiranja, te Zaključci Berlinskog samita.

Zajedno s Kopenhagenškim kriterijima (vidi: Kopenhagenški kriteriji) "Agenda 2000" je temeljni okvir i za vođenje pregovora sa 13 kandidatskih zemalja centralne i istočne Evrope, Maltom i Kiprom. Deset tih zemalja je 1. maja 2004. primljeno u članstvo u EU, a Bugarska i Rumunija su postale čklanice 1. januara 2007. godine (vidi: "Veliki prasak").

Anketni odbor

Prema članu 193. Ugovora o EZ, Evropski parlament (EP) ima mogućnost da na zahtjev najmanje ¼ svojih članova osnuje Anketni odbor čiji je zadatak da ispita ispravnost ili kršenje pravne regulative Zajednice. Samo tokom 1996. i 1997. godine EP je po tom osnovu formirao dva anketna odbora koji su imali zadatak da ispitaju mjere EU i njihovu efikasnost u cilju suzbijanja, tada epidemično raširene bolesti “kravljeg ludila”.

Anti-damping carine

Svrha im je izjednačavanje cijena proizvoda na domaćem tržištu. EU takve carine uvodi u slučajevima kada se roba uvozi po cijenama koje su niže od onih po kojima se roba prodaje na tržištu zemlje izvoznice.
Isto tako, ako država izvoznica subvencionira svoju robu koja se izvozi, EU može da naplaćuje carinske dažbine koje imaju za cilj izjednačavanje cijena proizvoda. U oba slučaja cilj je da se spriječi privilegovani položaj nekih preduzeća ili proizvodnih grana u odnosu na druge, jer je monopolsko poslovanje nespojivo s principima tržišne ekonomije i funkcioniranjem zajedničkog tržišta Evropske unije.

Ostvareni prihodi po ovom osnovu čine dio 'vlastitih prihoda' u zajedničkom budžetu EU (vidi: Budžet EU).

Aplikacija/zahtjev za članstvo u EU

U skladu sa članom 49. Rimskih ugovora o Evropskoj uniji (EU) zahtjev za članstvo može podnijeti bilo koja evropska zemlja ako poštuje demokratske vrijednosti EU i posvećena je njihovom promovisanju.

Radi se o samovoljnom opredjeljenju svake evropske zemlje zasnovanom na odlukama državnog vrha i /ili nacionalnog parlamenta o podnošenju zahtjeva/aplikacije za pristupanje EU.

Zahtjev za članstvo se po pravilu podnosi u formi zvaničnog pisma koje potpisuje najviši izvršni organ, predsjednik ili premijer, u kojem zemlja izražava spremnost da poštuje i promoviše vrijednosti na kojima se temelji EU,  te da preduzme sve neophodne korake kako bi ispunila kriterijume za članstvo u EU.

Formalno-pravno takav zahtjev postaje legitiman nakon njegovog podnošenja rotirajućem predsjedništvu Vijeća EU za opšte poslove (u formatu ministara vanjskih i evropskih poslova). Nakon podnošenja zahtjeva, Vijeće EU odlučuje o tome kada će zahtjev biti proslijeđen Evropskoj komisiji, koja se formalno poziva da pripremi mišljenje (Avis) o osnovanosti zahtjeva. O zahtjevu se obavještavaju i Evropski parlament i državni parlamenti zemalja članica EU.

Do najvećeg, petog, proširivanja EU (vidi: "Veliki prasak") koje se dogodilo 1. maja 2004. godine u Briselu/Bruxelles je bilo najviše istovremenih aplikacija za punopravno članstvo, čak 15: Turska je aplicirala 1987. godine, Kipar i Malta 1990., Mađarska i Poljska 1994., Rumunija, Slovačka, Latvija, Estonija, Litvanija i Bugarska 1995., Češka i Slovenija 1996. Hrvatska je podnijela molbu za pristupanje 21. februara 2003., a Makedonija 22. marta 2004. iako je godinu prije Hrvatske potpisala Sporazum o stabilizaciji i pridruživanju.

Krajem 2019. i početkom 2020. godine zemlje sa statusom kandidata za članstvo u EU su: Albanija, Crna Gora, Sjeverna Makedonija, Srbija i Turska. U statusru potencijalnog kandidata su Bosna i Hercegovina i Kosovo. Zahtjev za članstvo Bosna i Hercegovina (BiH) podnijela je 15.2.2016. godine, a sredinom decembra 2019. Vijeće EU za opšte poslove je ocijenilo da za još nisu ispunjeni svi uslovi za potizivnu političku odluku i početak pristupnih pregovora. Više detalja ovdje: https://europa.eu/european-union/about-eu/countries_hr

Autonomne trgovinske mjere

Na temelju odluke lidera EU sa Lisabonskog samita (mart 2000.), Evropska komisija je 18. septembra te godine odobrila Autonomne trgovinske mjere za Bosnu i Hercegovinu i "ostale zemlje i teritorije koje participiraju u, ili su u vezi, s evropskim Procesom stabilizacije i pridruživanja”.

Cilj ove mjere je podsticanje ekonomskog razvoja kroz liberalizaciju izvoza iz tog područja na tržište EU, pod uslovom da robe zadovoljavaju evropske standarde. U tom momentu ukupni izvoz iz zemalja zapadnog Balkana na tržište EU iznosio je svega 0,6 procenata EU uvoza. Carinska opterećenja ili godišnje kvote zadržane su privremeno samo na tekstil, ribu, neke vrste mesa i vino. Već 1. marta 2001. za BiH su ukinuta i ograničenja na izvoz tekstila.

Ovim odlukama, EU je otvorila tržište na asimetričnom principu, što znači da povlaštene zemlje nisu obavezne na recipročan uvoz iz EU, što nije bio slučaj sa zemljama centralne i istočne Evrope.

Avis

Francuska riječ avis (fonetski: avi) vrlo često se koristi u žargonu evropskih zvaničnika. Označava mišljenje, a u političkom kontekstu sve se češće koristi i kao zamjena za riječi stav ili odgovor.

Avis je opsežan dokument kojim Evropska komisija, na zahtjev Vijeća ministara EU, ocjenjuje sposobnost zemlje za kandidatski status, početak pregovora o članstvu u EU i preuzmanje obaveza koje to članstvo sa sobom nosi. Radi se o detaljnoj analizi pravnog i ustavnog okvira zemlje kao i provođenju zakona te zemlje poredeći ih sa cjelokupnim korpusom zakona, normi i propisa EU koji su poznati pod nazivom pravna tekovina EU (acquis)

Na temelju ocjene eksperata EU o ukupnom stanju “na terenu”, Komisija donosi zaključnu ocjenu o spremnosti neke zemlje za kandidatski status i daje svoju preporuku (avis) za otvaranje procesa pregovora ili za nastavak procesa prilagođavanja standardima EU u skladu s kriterijima iz Kopenhagena i Madrida (vidi: u nastavku).

Po završetku procesa pripreme Mišljenja čije vrijeme zavisi od administrativnog kapaciteta zemlje da odgovori na ovaj proces, Komisija svoje nalaze i preporuke podnosi Vijeću EU za opšte poslove radi donošenja političke odluke o sljedećem koraku na putu ka EU. Ako zemlja ne zadovoljava uslove u dovoljnoj mjeri kako bi dalje napredovala u tom procesu, Komisija u Mišljenju navodi posebne reforme kao “ključne prioritete” koje zemlja koja aplicira mora ispoštovati kako bi dalje napredovala.

Zahtjev za kandidatski status i članstvo analizira se prema Kopenhagenškim kriterijima iz 1993. godine koji vrijede za sve potencijalne kandidate:

  • Politički kriterijumi: stabilne institucije koje garantuju demokratiju, vladavinu prava, ljudska prava i poštovanje i zaštitu manjina;
  • Ekonomski kriterijumi: postojanje funkcionalne tržišne ekonomije sposobne da se nosi sa konkurencijom i tržišnim snagama u EU;
  • Pravni kriterijumi ili kriterijumi pravne tekovine EU (acquis): sposobnost za preuzimanje i efikasno provođenje obaveza članstva, uključujući poštovanje ciljeva političke, ekonomske i monetarne unije.

Zaključcima evropskih lidera sa samita u Madridu iz 1995. godine, dotadašnja 3 kriterija upotpunjena su i četvrtim "kriterijem administrativne sposobnosti" zemalja koje podnesu zahtjev za članstvo od kojih se očekuje da imaju administrativne strukture za članstvo, a EU se obavezala da bude u stanju da primi nove članice.

Kada je u pitanju Zapadni Balkan, zemlje koje apliciraju moraju ispuniti i uslove ‘Procesa stabilizacije i pridruživanja’ koji se uglavnom tiču regionalne saradnje i dobrosusjedskih odnosa.

Na temelju ocjene eksperata EU o ukupnom stanju “na terenu”, Komisija donosi zaključnu ocjenu o spremnosti neke zemlje za početak pregovora o pristupanju i daje svoju preporuku (avis) za otvaranje procesa pregovora ili za nastavak procesa prilagođavanja standardima EU u skladu s kriterijima iz Kopenhagena i Madrida.

Azil – Evropska politika azila

Formalno, Evropska unija ima zajedničku politiku o azilu koja se temelji na Dablinskoj konvenciji iz 1990. godine, odnosno na Evropskoj konvenciji o pravu na azil iz 1992. godine, kojom su uspostavljene jedinstvene mjere i procedure o odobravanju azila kako bi se spriječila zloupotreba tog prava. U praksi nije tako.

Zbog toga su ministri unutarnjih poslova i pravosuđa u decembru 2002. usvojili novu regulativu iz te oblasti kojom se prednost daje zajedničkoj legislativi umjesto “supra-nacionalnom odlučivanju” o azilu i pitanjima migracija. Praksa pojedinih zemalja se, međutim, i dalje bitno razlikuje, pa su neke zemlje EU popustljivije a neke kruće prema tražiocima azila.

Dotadašnja "Dablinska deklaracija" je u februaru 2003. "revidirana" usvajanjem nove zajedničke regulative, ali ni ona nije bila dovoljna da se evropska praksa ujednači. Nakon višegodišnjeg neuspjeha u pronalaženju “minimuma zajedničkih standarda” prilikom razmatranja aplikacija za azil (kao što su prava azilanata na pravnu pomoć i zastupanje pred državnim organima, pravo na žalbu po rješenju o izgonu, kriteriji za određevinaje ‘sigurnih zemalja’ iz kojih će se azilanti po automatizmu vraćati kući, itd.), Evropsko vijeće je na samitu od 12. decembra 2003. u Briselu/Bruxellesu zatražilo od ministara unutarnjih poslova i pravosuđa da posao na utvrđivanju minimuma zajedničkih standarda okončaju najkasnije do 1. maja 2004. godine. U cilju ubrzanja procesa odlučivanja i povećanja efikasnosti EU u ovoj oblasti, nacrtom prvog evropskog ustava je predviđeno da se većina odluka u vezi sa azilom donosi kvalifikovanom vežinom, umjesto konsenzusom.

Ni od tada, međutim, nije načinjen ozbiljniji pomak ka ujednačavanju politike azila i odnosa prema ilegalnim migrantima. Posljedice nejedinstva unutar EU po ovim pitanjima tek će se uvidjeti kasnijih godina, osobito 2015. kada je migrantska kriza kulminirala.

B

Balkan

U politièkom znaèenju, Balkanom se smatra podruèje jugoistoène Evrope koje èine: Albanija, Bosna i Hercegovina, Bugarska, Hrvatska, Crna Gora, Makedonija, Rumunija i Srbija. Geografski, meðutim, Balkan se dijeli na zapadno-balkanske zemlje (zemlje nastale raspadom bivše Jugoslavije, minus Slovenija, plus Albanija), i na jugoistoèno-balkanske zemlje (Bugarska i Rumunija). Ove dvije zemlje su 2. aprila 2004. postale èlanice Sjevernoatlantskog saveza (NATO). U odnosima s EU imaju status kandidata, a prijemu u Uniju nadaju se do kraja 2007. godine.
Barcelona proces
Nakon 20 godina stalnog unapreðenja bilateralnih trgovinskih odnosa izmeðu Evropske unije i partnerskih zemalja mediteranskog podruèja, na konferenciji ministara vanjskih poslova u Barceloni 27. i 28. novembra 1995. godine dogovorena je “nova faza partnerstva” kojom su “proširene i produbljene veze bilateralnih, multilateralnih i regionalnih odnosa”. Taj novi proces kooperacije nazvan je Barcelona proces ili Euro-mediteransko partnerstvo (Euro-Mediterranean Partnership). Euro-mediteranskim procesom obuhvaæeno je 12 zemalja južnog i istoènog Mediterana: tri zemlje Magreba: Alžir, Maroko, Tunis, zatim šest zemalja Mašrika: Egipat, Izrael, Jordan, Palestinski teritorij, Liban, Sirija, te Turska, Kipar i Malta. Libija je do poèetka 2004. imala status posmatraèa, a nakon naglog zaokreta u vanjskoj politici ove zemlje, njen voða, pukovnik Muamer Gadafi/Mummar Gaddafi, obavijestio je predsjednika Evropske komisije, Romana Prodija, 27. februara, da je Libija spremna “na momentalni poèetak rada u okviru Barcelona procesa”. Glavni ciljevi Euro-mediteranskog partnerstva su: uspostava zajednièke Euro-mediteranske zone mira i stabilnosti zasnovane na fundamentalnim principima demokratije, ukljuèujuæi i poštovanje ljudskih prava; stvaranje uslova za ekonomski prosperitet, ukljuèujuæi i režim slobodne trgovine izmeðu EU i partnerskih zemalja, kao i izmeðu samih mediteranskih zemalja; te jaèanje baze ljudskog potencijala, bolje razumijevanje meðu kulturama i razvoj slobodnog civilnog društva u cjelini.

Bijela knjiga (White paper)

Bijela knjiga je vrsta dokumenta Evropske komisije koji sadrži prijedloge planiranih akcija Zajednice u odreðenim oblastima zajednièke politike. Ponekad Bijela knjiga slijedi Zelenu knjigu, koju Komisija izdaje kako bi poèela proces konsultacija, rasprave i usklaðivanja o važnim pitanju na evropskom nivou. Ovaj je termin posebno aktuelan od 1985. godine kada je tadašnji predsjednik Komisije Žak Delor/Jacques Delors, zatražio izuèavanje razloga zaostajanja EU u odnosu na glavne konkurente – SAD i Japan. Dokument je ozvanièen kao Bijela knjiga s dugim podnaslovom “Rast, konkurentnost i nezaposlenost – Izazov i putevi u 21. vijek”. Bijelom knjigom su definisana sva osnovna naèela uspostavljanja “velikog unutrašnjeg tržišta najkasnije do 1993. godine”. Jedinstveni evropski akt iz februara 1986. ozvanièio je ovaj ambiciozni plan i legalizirao nove zajednièke propise za njegovu realizaciju. Bila je to prva radikalna ekonomska reforma Unije i velika nada u ponovno oživljavanje evropske dinamike. Po ovom iskustvu, Komisija je nakon Pada Berlinskog zida objavila i Bijelu knjigu za zemlje centralne i istoène Evrope, kao vodiè za usklaðivanje zakonodavstva tih zemalja u podruèju ureðenja unutrašnjeg tržišta. Taj dokument obraðuje 23 od ukupno 33 poglavlja sadržanih u Acquis-u Evropske unije. Najnovija je “Bijela knjiga o evropskom upravljanju” koju je Komisija objavila u ljeto 2001. godine, kojom se podstièe dalja demokratizacija EU i ukljuèivanje što veæeg broja graðana u procese odluèivanja.


Beneluks (Benelux)

Naziv za carinsku, a kasnije ekonomsku uniju Belgije, Nizozemske i Luksemburga (BE-NE-LUX).

Pripeme za osnivanje trojne unije poèele su tokom Drugog svjetskog rata, kada su izbjeglièke vlade, krajem oktobra 1943. u Londonu, potpisale takozvani Monetarni sporazum. Godinu dana kasnije, takoðe u Londonu, potpisana je i Carinska konvencija, kao odluèujuæi korak ka trojnoj uniji. Meðutim, ovaj akt je poèeo s praktiènim djelovanjem skoro dvije i po godine nakon rata, 1. januara 1948. Tada su ukinute sve trgovinske barijere unutar novostvorene unije i uspostavljena zajednièka carinska tarifa prema treæim zemljama. Nakon serije drugih sporazuma i njihove uspješne primjene, 3. februara 1958. potpisan je i Ugovor o ekonomskoj uniji o slobodnom kretanju roba, radne snage, kapitala i usluga. Zemlje Beneluksa su suosnivaèi Evropske unije, a njihova su integrativna iskustva bila znaèajna u kreiranju jedinstvene ekonomske, a kasnije i monetarne zajednice na širem evropskom planu.

Budžet EU

Za razliku od meðunarodnih organizacija koje ovise o doprinosima država èlanica, prihod EU po osnovu poreza, carina i direktnih doprinosa i drugih dažbina je obaveza koja proizilazi iz ugovora o Uniji i, kao i sve druge ugovorne obaveze, u nadležnosti je Evropskog suda pravde. Ucjena neplaæanjem obaveza je eliminisana samim principom poštovanja vladavine prava, a ne fizièkim ili drugim mehanizmom prisile. Budžet EU za 2004. godinu usvojen je 18. decembra 2004. veæinom glasova u Evropskom parlamentu kao “budžet proširenja”. Ukupan obim budžeta za EU 25-torice je oko 99,7 biliona eura. Iako je brojka ogromna, to je tek 0,98% bruto društvenog proizvoda proširene Unije. U posljednjoj deceniji, zajednièki budžet je prosjeèno bio preko 1,20%, jer je 1999. odluèeno da ne bi smio biti veæi iznad 1,27% BDP. Nekada je dvije treæine ukupnog budžeta izdvajano za poljoprivredu. Sada je taj omjer sveden na oko 46,7 milijardi eura, a za kohezioni i strukturne fondove predviðeno je 40,9 milijardi eura. Glavni izvori prihoda EU su: direktni doprinos zemalja èlanica koji se obraèunava srazmjerno ekonomskoj moæi i velièini zemlje; dio poreza na dodatnu vrijednost (VAT, Value added tax) ili PDV; carine i druge dažbine na uvoz u EU; te ostali prihodi.

Budžetski proces

Oznaèava saradnju i koordinaciju poteza izmeðu Komisije, Vijeæa ministara i Parlamenta u fazi pripreme, predlaganja i usvajanja zajednièkog budžeta EU. U žargonu, ovaj proces je poznat kao trijalog. Nakon prethodnog pribavljanja mišljenja sva tri organa poèetkom maja svake godine, Komisija usvaja prednacrt budžeta za narednu godinu i prosljeðuje ga Vijeæu ministara najkasnije do 15. juna. Vijeæe na nivou ministara ekonomije i finansija priprema nacrt budžeta do 31. jula i najkasnije do polovine septembra prosljeðuje ga Parlamentu. Prvi pretres pred parlamentarcima je uvijek krajem oktobra, a sredinom novembra je drugi pretres na Vijeæu, na kojem se razmatraju sugestije i primjedbe Parlamenta. Sredinom decembra je drugi, konaèni pretres na Parlamentu i utvrðivanje godišnjeg budžeta Evropske unije.

Budžetska nadležnost

Da bi se izbjegli eventualni nesporazumi izmeðu Ministarskog vijeæa i Parlamenta oko nadležnosti u trošenju sredstava budžeta EU, 1975. godine uvedena je podjela budžetske nadležnosti. Vijeæe ministara ima konaènu rijeè kada se radi o takozvanim obaveznim izdacima koji proistièu iz ugovora o Uniji. Za neobavezne izdatke, pita se Parlament. Dva najveæa godišnja izdatka takoðe su podijeljena: zajednièka agrarna politika ubraja se u obavezne izdatke i u nadležnosti je Ministarskog vijeæa, a strukturna politika je prva meðu neobnaveznim izdacima, a za nju je nadležan Parlament.

C

 

Carinska unija (Customs Union)

Carinska unija je spajanje veæeg broja carinskih podruèja u jedinstveno carinsko podruèje u kojem zemlje sporazumno ukidaju carine u meðusobnoj trgovinskoj razmjeni, te uvode jedinstvene carine na uvoz “osjetljivih proizvoda” iz zemalja carinske unije. Za razliku od slobodne trgovinske zone, ni jedna èlanica unije ne može prilikom uvoza iz treæih zemalja da naplaæuje svoje carinske dažbine, veæ se umjesto toga naplaæuje jedinstvena vanjska carinska tarifa. Carinska unija je bila glavno privredno uporište Rimskog ugovora o osnivanju Evropske ekonomske zajednice, 1957. godine i godinu dana prije predviðenog roka, 1. jula 1968. EZ je za sve industrijske proizvode ukinula meðusobne carine, a za poljoprivredne proizvode dvije godine kasnije – 1. januara 1970.
Za države koje naknadno pristupaju Uniji, utvrðuje se prelazni period dok i na njihovom teritoriju ne zaživi regulativa carinske unije u punom obimu. Na temelju vlastitog iskustva, EU posebno od 2000. godine insistira i na stvaranju carinske unije u jugoistoènoj Evropi, smatrajuæi da bi to bio najbolji put ka evropskim integracionim procesima.

 

Cost-benefit analiza (Cost-benefit analysis)

Cost-benefit analiza je procjena relativne vrijednosti promjena na postojeæe ili predložene situacije ili projekte. Njome se metodološki ispituju troškovi, korist i rizici svih opcija, te se odreðuju najisplativiji naèini postizanja zadatih ciljeva. U kontekstu približavanja evropskim integracijama cost-benefit analiza služi procjeni uèinka integracija na trgovinu, monetarnu i fiskalnu politiku, te druge sektore koji su važni za samjeravanje ukupnih efekata integracionih procesa.

Coweb - Radna grupa za zapadni Balkan (Working group for the Western Balkans)

Struèno tijelo Evropske komisije koje djeluje na nivou eksperata država èlanica, ali se sastaje i na politièkom nivou, na primjer na nivou politièkih direktora ministarstava vanjskih poslova država èlanica. Zadatak mu je da prati aktuelno stanje u regionu i da daje prijedloge Komisiji prilikom utvrðivanja stavova EU prema regionu zapadnog Balkana.

 

D

 

Demokratski forum EU

Samovoljno organizirana grupa sastavljena od euro-skeptika i euro-realista, kako bi se amortizirao nekritièki i prepolitizirani pristup buduæoj Uniji i njenom prvom zajednièkom ustavu. Ova analitièko-kritièka grupa sastavljena najèešæe od evropskih parlamentaraca i predstavnika nacionalnih parlamenata sadašnjih i buduæih èlanica Unije, izradila je alternativni nacrt Ugovora o Uniji i predala ga krajem 2003. godine predsjedniku Evropske konvencije kao “Izvještaj manjine”.

 

Direkcija za evropske integracije (DEI)

Brzina prikljuèenja Bosne i Hercegovine Evropskoj uniji u vrlo tijesnoj je vezi sa uspostavljanjem efikasnog upravljanja evropskim integracionim procesima. To podrazumijeva stvaranje funkcionalnog mehanizma zakonodavne i izvršne vlasti na državnom i entitetskom nivou i to po svim pitanjima koja se odnose na evropsku integracionu strategiju i politike, usklaðivanje zakona i koordinaciju pomoæi. Ulogu glavnog koordinatora na nivou države (horizontalna koordinacija) i izmeðu državnih institucija i entiteta (vertikalna koordinacija) dodijeljena je Direkciji za evropske integracije BiH, koja je osnovana Zakonom o Vijeæu ministara, 18. decembra 2002. godine. Direkcija je odgovorna za dinamiku integracionih procesa, a Vijeæe ministara BiH na politièkom niovu koordinira cijeli proces prikljuèenja BiH Evropskoj uniji. Za prvog direktora DEI-a imenovan je Osman Topèagiè, bivši ambassador BiH u Londonu.

 

Direktiva

Vrlo èesta forma odluèivanja u Evropskoj uniji. Direktive EU se ugraðuju u nacionalno zakonodavstvo zemalja èlanica putem odluka nacionalnih parlamenata i vladinih resornih tijela, najkasnije u roku od 18 mjeseci. Ukoliko neka èlanica odbije primijeniti direktivu EU, ona tada postaje neposredno primjenjiva. Direktive su, u pravilu, vrlo precizni pravni akti i koriste se kada je potrebna brza i direktna primjena novih pravila ponašanja na nivou EU.
Potrebno je razlikovati direktive od uredbi. Uredbe su neposredno primjenjive, kao obavezujuæi akti prema onima ko ih je izdao, a ne da bi se implementirale u nacionalne zakone, ili da bi se o njima vodila rasprava na nivou nacionalnih parlamenata. Forum za demokratiju EU predlaže da se karakter direktiva promijeni u neobavezujuæe preporuke, dok Konvencija EU u nacrtu prvog EU ustava predlaže oèuvanje direktiva uz njihovo preimenovanje u okvirne zakone EU.
 

Dvostruka veæina

Prema Ugovoru iz Nice (iz decembra 2000.) za odluèivanje u Evropskom vijeæu i Vijeæu ministara, nije dovoljno imati samo veæinu èlanica koje su “za”, veæ ta veæina mora imati i 72,3% ukupnog broja glasova kojima raspolažu èlanice Evropske unije (ukupno 306). U Nacrtu prvog Evropskog ustava, umjesto tog principa, predloženo je da odluka postaje važeæom ako pozitivan glas da najmanje polovina èlanica i ako broj njihovih glasova preðe 50%, ali da broj stanovnika u tim zemljama bude najmanje 60% populacije u Evropskoj uniji. Prema Ugovoru iz Nice, svaka zemlja raspolaže preciznim brojem glasova. Po 29 imaju Njemaèka, Francuska, Italija i Velika Britanija, Španija i Poljska imaju po 27, Holandija 13, Portugal i Grèka po 12, Luksemburg i Slovenija po 4, i Malta sa 3 glasa.
S takvim principom se nisu složile Španija i Poljska zaprijetivši vetom na usvajanje cijelog ustavnog projekta. Da to pravo ne bi bilo iskorišæeno u nekom “istorijskom trenutku”, na samitu u Nici je odluèeno da se usvajanje odloži za kasnije. Meðutim, ni kasnije, na samitu 25 starih i novih èlanica EU, 15. decembra 2003. iz istih razloga nije usvojen projekt prvog ustava Evrope i njegovo usvajanje je odloženo za kasnije.

Državljanstvo EU

Evropsko državljanstvo utemeljeno je Mastrihtskim ugovorom o Uniji. Ova vrsta državljanstva je nadreðena nacionalnom državljanstvu kao što na primjer njemaèko državljanstvo nadreðuje bavarsko, ili bosansko-hercegovaèko neko od dva entitetska državljanstva. Njemaèki Bavarci, tako, imaju trojno državljanstvo: bavarsko, njemaèko i evropsko. Èlanom 7 nacrta prvog evropskog ustava se predlaže jednakopravno dvojno državljanstvo za sve graðane EU, dakle nacionalno i državljanstvo Evropske unije.

 

E

EAR – Evropska agencija za rekonstrukciju

(European Agency for Reconstruction)

Kljuèno operativno tijelo za implementaciju pomoæi za Srbiju, Crnu Goru, Kosovo i Makedoniju, koju EU daje u okviru procesa Stabilizacije i pridruživaja (SAP). Osnovana je u februaru 2000. godine na temelju iskustva Radne grupe za Kosovo, koju je Evropska komisija aktivirala 1996. godine. Do 2002. EAR je koodrinirala pomoæ EU u ukupnoj vrijednosti od 1,65 milijardi eura. Prema opisu djelovanja, EAR je vrlo slina Paktu za stabilnost jugoistoène Evrope, a glavna razlika je u geografskom opsegu djelovanja, visini budžeta, organizaciji rada i strukturi menadžementa. Glavni zadatak EAR-a je pomoæ u stvaranju “efikasnih institucija koje karakterišu modernu državu”, uvoðenje principa tržišne ekonomije, privlaèenje kapitala stranih investitora i unapreðenje nacionalne i regionalne infrastrukture. Rad Agencije karakterišu operativnost, brzo djelovanje i terenski rad. Sjedište Agencije je u Solunu, a operativni centri u Beogradu, Podgorici, Prištini i Skoplju. Administrativnu upravu èine dva èlana Evropske komisije i po jedan èlan svake èlanice EU. Mandat direktora Agencije je 30 mjeseci, a bira ga Vijeæe ministara, obièno iz reda èlanova Uprave.

 

Evropska politièka saradnja (EPS)

Definirana je Jedinstvenim evropskim aktom, a od 1970. godine EPS predstavlja primjenjivi sistem saradnje i usaglašavanja èlanica Unije u oblasti vanjske politike. Neprekidnom meðudržavnom koordinacijom, èlanice EZ su nastojale da na vanjskopolitièkom planu nastupaju jedinstveno i u kolektivnom interesu. Potpisivanjem Ugovora iz Mastrihta/Maastricht EPS je prerasla u Zajednièku vanjsku i bezbjednosnu politiku.

Eurofor/Euromarfor

Lisabonskom deklaracijom Zapadnoevropske unije (ZEU) od 15. maja 1995. godine, Francuska, Španija i Italija osnovale su zajednièke kopnene snage (Eurofor) i pomorske snage (Euromarfor). Ove snage su bile u sastavu ZEU, a imale su ulogu jaèanja evropske sposobnosti za samostalno sigurnosno djelovanje. Portugal je takoðe prihvatio uèešæe u ovim snagama, ali samo u okviru aktivnosti ZEU i NATO, bez prejudiciranja politike kolektivne evropske odbrane.


 

EUROSTAT – Statistièki ured EU (Statistical Office)

Analizira vlastita saznanja i statistièke podatke prikupljene u nacionalnim centrima za statistiku svih država èlanica EU. Njegove analize i predviðanja koriste se za kreiranje politika evropskih institucija, a statistièki pokazatelji (“Evropa u brojkama – Europe in Figures) objavljuju se u vidu štampanih ili elektronskih publikacija. Redovno se analiziraju i prate podaci vezani za privredu, trgovinu, zapošljavanje, obrazovanje, zaštitu životne sredine, energetiku, zdravstvenu zaštitu...
Podaci se daju uporedo po državama èlanicama, èesto i u poreðenju sa Sjedinjenim Amerièkim Državama i Japanom, sa zemljama u statusu kandidata ili s onima koje su u fazi predpristupanja. Sjedište Eurostata je u Luksemburgu/Luxembourg.


 

Europol (European Police Office)

Nadnacionalna policijska kancelarija uspostavljena Ugovorom o EU da bi se poveæao uèinak u borbi protiv organiziranog meðunarodnog kriminala koji obuhvata krijumèarenje droge, nedopuštenu trgovinu radioaktivnim elementima, organizirane kraðe vozila, pranje novca, trgovinu ljudima i terorizam. Europol ne sprovodi meðunarodne istrage veæ prikuplja, analizira i distribuira obavještajne podatke, te osigurava struènu i tehnièku podršku u istražnim postupcima i operacijama kao koordinator saradnje policija država èlanica Unije. Kancelarija je poèela s radom 1998, a nastala je proširenjem prvobitnog odsjeka EDU-a (European Drug Unity). Sjedište kancelarije je u Hagu/Den Haag.


 

Evropska fondacija za obrazovanje (European Training Foundation, ETF)

Evropska fondacija za obrazovanje osnovana je u maju 1990. uredbom Vijeæa EU. Glavni cilj ETF-a je da doprinese procesu reforme profesionalnog obrazovanja i obuke u zemljama srednje i istoène Evrope, Zajednici nezavisnih država bivšeg Sovjetskog Saveza, Mongoliji i mediteranskim zemljama partnerima. Fondacija takoðe pruža tehnièku podršku u sprovoðenju Tempus programa za saradnju izmedju EU i spomenutih zemalja u oblasti visokoškolskog obrazovanja. Veæina djelatnosti ETF-a odvija se u okviru programa pomoæi PHARE i Tacis. U okviru Drugog radnog stola Pakta o stabilnosti (za privredu), ETF djeluje kao vodeæa agencija “inicijative i razvoja”.


 

Evropski fond za regionalni razvoj (European regional Development Fund ERDF)

Namijenjen je razvoju socijalne i privredne kohezije u EU kako bi se smanjile razlike u socioekonomskoj razvijenosti regija. Sredstva se uglavnom koriste za poboljšanje infrastrukture, lokalni razvoj i zaštitu životne sredine. Fond podupire mala i srednja preduzeæa, proizvodne investicije, ulaganja u obrazovanje i zaštitu zdravlja u regijama. Fondom upravlja Generalni direktorat Komisije za Regionalnu politiku.

 

Evropski investicijski fond, EIF (European Investment Fund)

Novije je tijelo Unije sa sjedištem u Luksemburgu/Luxembourg. Dionièari su Evropska investiciona banka (EIB), Komisija EU i ostale evropske finansijske institucije, koje se sastaju dva puta godišnje. Fondom upravlja nadzorni odbor koji èine dva predstavnika iz redova EIB, ministri finansija država èlanica EU i predstavnici finansijskih institucija.

 

Evropski pokret (European Movement)

Jedna od najstarijih meðunarodnih organizacija otvorena za sve politièke, ekonomske, socijalne i kulturne aktivnosti graðanskog društva. Idejni pokretaè je bivši britanski premijer Vinston Èerèil/Winston Churchill. Formalno je osnovan na prvom kongresu 1948. godine u Hagu/Den Haag, s glavnim ciljem da doprinese promociji ujedinjene, federalne Evrope, zasnovane na poštovanju svih temeljnih prava i principa mira, demokratije i prosperiteta, na na principu aktivnog sudjelovanja graðana u politièkom životu svoje zemlje. Evropski pokret ima nacionalne urede u 32 zemlje, a sve èlanice Unije su direkto i èlanice Pokreta. Aktivnosti ove organizacije se sufinansiraju dotacijama iz evropskog budžeta, drugih internacionalnih institucija i nacionalnih izvora.

 

Evropski socijalni fond (European Social Fund, ESF)

Podstièe usavršavanje i pomoæ pri usavršavanju. Najvažniji je finansijski instrument za podsticanje zaposlenosti i unapreðenje ljudskih potencijala.
Neka od najvažnijih podruèja djelovanja su borba protiv dugoroène nezaposlenosti i iskljuèenosti sa tržišta rada, stvaranje novih radnih mjesta, obrazovanje i usavršavanje, te stvaranje jednakih moguænosti za oba pola na tržištu rada. Sredstvima ovog fonda se unapreðuje kvalitet obrazovanja, promoviše kontinuirano uèenje i usavršavanje praæenjem trendova na tržištu rada, podstièe uèešæe u nauèno-istraživaèkim aktivnostima i sl. Evropskim socijalnim fondom upravlja Opšta uprava za zapošljavanje i socijalna pitanja.

 

F

 

Federacija

Oblik društveno-politièkog ureðenja nezavisnih država u kojima se nadležnosti dijele na savezni i regionalni nivo i gdje regije ili provincije nemaju apsolutnu samostalnost.
EU je je vrlo specifièan hibrid meðu federacijama i konfederacijama danas poznatim u svijetu. Njene sastavne države èlanice su prepustile nadzor zajednièkim, nadnacionalnim, organima Unije nad mnogim podruèjima ekonomskog, socijalnog, monetarnog i politièkog života, ali svaka država èlanica je zadržala i vlastiti suverenitet. Naglašenije karakteristike klasiène savezne države EU ima od 1964. godine, kada je zajednièko zakonodavstvo poèelo preuzimati primat nad nacionalnim. Ipak, termini "federacija", "federalni" i sl. izostavljeni su iz Mastrihtskog ugovora o Uniji. U nacrtu prvog zajednièkog ustava, predsjednik evropske Konvencije, Žiskar de Sten/Giscard d'Estaing, zagovara stav da bi "Unija odreðene nadležnosti mogla ostvarivati i na federalnoj osnovi", ali je u kasnijoj debati o Ustavu takva formulacija zamijenjena "metodom zajedništva".




Fizibiliti studija (Feasibility Study)

Pojam koji se sve èešæe koristi za izvještaj Evropske komisije kojim se utvrðuje napredak u odnosima izmeðu Evropske unije i zemalja jugoistoène Evrope u sklopu Procesa stabilizacije i pridruživanja. Krajnji cilj ovog izvještaja je zakljuèivanje Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju - SSP. Izvještaj analizira sve kljuène elemente tog Sporazuma. Fizibiliti studija ili Izvještaj Evropske komisije priprema se na temelju podataka koje na terenu prikupi Misija Evropske komisije za procjenu stanja i zajednièka konsultativna radna grupa. Na temelju tog izvještaja, Vijeæe Evropske unije donosi smjernice o zapoèinjanju pregovora o potpisivanju Sporazuma o stabilizaciji i pridruživanju.

G

Generalni izvještaj

Svake godine u februaru, Evropska komisija objavljuje "Generalni izvještaj o aktivnostima Evropske unije". Na oko 500 do 600 stranica opisa aktivnosti, grafièkih i tabelarnih prikaza, sumira se jednogodišnji rad Unije i ukazuje na sva glavna postignuæa, posebno naglašavajuæi teškoæe u realizaciji utvrðenih godišnjih, srednjoroènih i dugoroènih ciljeva. Generalni izvještaj, kao i svi drugi izvještaji o radu glavnih institucija Unije, je javni dokument i dostupan je svim graðanima Unije. Od 2001, Komisija svake godine izdaje i generalni, godišnji, izvještaj o stanju u zemljama zapadnog Balkana o rezultatima i teškoæama u provedbi Procesa stabilizacije i pridruživanja (Stabilisation and Association Report). Treæi takav izvještaj objavljen je 30. marta 2004. i predstavlja glavni korektiv evropske politike prema ovom regionu. Za zemlje podruèja, to je takoðe mjerodavan pokazatelj ostvarene pozicije na putu ka evropskim integracijama i putokaz za dalje akcije.

Globalizacija 

Pojam kojim se oznaèava proces stvaranja globalnog društva - društva buduænosti na nivou cijelog 'globusa'.

Za njegove zagovornike, to je oblik integracije i napretka savremenog 'postindustrijskog' svijeta kojeg, kao neminovnost, nameæu globalne ekonomske potrebe. Za protivnke je to "bauk èovjeèanstva" koji ugrožava male države, nacije, kulture (pa i jezike) i vjere. Po njima -  "veliki žele da progutaju male" u svakom pogledu.

Globalizaciju su neopsorno nametnuli 'veliki' iz vlastitih ekonomskih razloga, interesa i potreba -prije svega u svrhu integracije tržišta, tehnologija i kapitala. Poznata je i kao "novi svjetski poredak" ili "novi imperijalizam" iza kojeg stoje visokorazvijene zemlje potpomognute najznaèajnijim meðunarodnim institucijama. U globalnom društvu, nacije i nacionalni odnosi, poimanje suvereniteta, patriotizam i kulturnih posebnosti dobijaju sasvim minorno znaèenje u odnosu na potrebu prilagodljivosti drugome i drugaèijem, toleranciju, individualnost, struènost i sposobnost. U ostvarivanju ideje globalne društvene zajednice, najdalje je do poèetka 21. stoljeæa otišla Evropska unija, iako se ipak radi samo o jednom (evropskom) dijelu cjelovitog 'globusa'.

Granice Evrope

U ekonomsko-politièkom, a ne èisto geografskom smislu, pod ovim pojmom se podrazumijeva unutrašnje podruèje Evropske unije, koje se od osnivanja Zajednice, ukljuèujuæi i najnovije proširenje od 1. maja 2004. godine, pet puta proširivalo od sjevero-zapada prema centralnoj i istoènoj Evropi. Sa stanovišta novih izazova koji su uslijedili raspadom komunizma i proširenjem na osam zemalja bivšeg istoènog bloka, te na Maltu i Kipar, Evropska unija se našla u neminovnom procesu promjena u kojem mora da dosmišljava svoje politièke, ekonomske, duhovne i kulturološke granice. Na temelju vrlo bogatog iskustva, EU je, posebno od samita u Helsinkiju 1999. godine, odluèna na putu stvaranja Velike, ujedinjene, Evrope, u koju æe biti ukljuèene "sve države koje su privržene demokratiji, miru i solidarnosti".

 

GATT

Opšti multilateralni meðunarodni sporazum o carinama i trgovini (General Agreement on Tariff and Trade). Ukljuèuje više od 90 država, na koje otpada više od èetiri petine svjetske trgovine.

Formiran je nakon 2. svjetskog rata, u vrijeme nastojanja da se stvori velika meðunarodna organizacija za trgovinu ITO. Sporazum o ITO, meðutim, nikada nije ratificiran od nekolio zagovornika osnivanja ove organizacije, meðu kojima su i SAD, pa se iz tog (Havanskog) Sporazuma izdvojio onaj dio koji se odnosio na carine. Tako je svoren GATT. Sporazum je stupio na snagu 1. januara 1948. godine.

 

GRUPA 24

Naziv za razvijene zemlje Zapada, a obuhvata èlanice EU, Evropskog udruženja slobodne trgovine (EFTA), Sjedinjene Dežave, Kanadu, Japan, Australiju i Novi Zeland. Grupa se povremeno sastaje, najèešæe uoèi važnih meðunarodnih skupova na kojima se raspravlja o temeljnim pitanjima svjetske privrede i meðunarodnih ekonomskih odnosa. Forma djelovanja nije institucionalizirana i nema stalnih organa, niti sjedište.

 

GRUPA 7

Povremeni sastanci na vrhu sedam najrazvijenijih zemalja Zapada, poznatija kao G-7. Potrebu za ovakvim forumom izazvali su veliki privredni poremeæaji u vrijeme prvog naftnog šoka iz ranih 70-tih godina i raspada Breton-vudskog monetarnog sistema. Prvi sastanak je održan 1975. godine na inicijativu Francuske. Do 1967. sastajali su se premijeri pet najrazvijenijih država Zapada, a od tada ovoj skupini su se pridružile prvo Italija, a zatim i Kanada, a nivo je s premijera podignut na šefove država. Nakon raspada Sovjetskog Saveza, u ovo društvo je, u svojstvu pridruženog èlana, primljena Rusija i od tada se sve èešæe koristi termin G-8.

H

 

Harmonizacija zakona

Opšti naziv za dugotrajni i sveobuhvatni proces usklaðivanja razlièitosti u privrednim procesima i zakonodavstvu država èlanica i EU. Proces harmonizacije zadire u sve pore privrednog i zakonodavnog zivota Unije, ali najèešæe se govori o harmonizaciji carinske politike, poreskoj harmonizaciji, harmonizaciji ekonomskog i poljoprivrednog razvoja, itd. U najnovije vrijeme, najviše se radi na harmonizaciji monetarne i poreske politike i ujednaèavanju regionalnog ekonomskog razvoja.
U kontekstu proširivanja Unije, u prvoj fazi priprema za pristupanje najviše se govori o harmonizaciji nacionalnih zakona prema legislativi EU, što predstavlja najveæi i najteži posao u procesu prilagoðavanja standardima Unije. Termin harmonizacija karakteriše i djelovanje evropske Ekonomske i monetarne unije (EMU), èiji je osnovni zadatak harmonizacija ekonomske i monetarne politike država èlanica s politikom EU u kontekstu što uspješnijeg funkcioniranja jedinstvene valute.

 

Haški samit EU

Održan je 1. i 2. decembra 1969. godine. Znaèajan je po nekoliko istorijskih odluka: odobren je poèetak pregovora o pristupanju Uniji Velike Britanije, Irske, Danske i Norveške; inicirano je preispitivanje evropske meðunarodne politike i s tim u vezi osnovan poseban Komitet (Davinjonov komitet/Davignon committee); te odluèeno da se radikalnije pristupi pripremama za stvaranje Ekonomske i monetarne unije i s tim u vezi je osnovan Verner komitet/Werner Committee.

 

Helsinška grupa

Nakon što na samitu EU u Luksemburgu/Luxembourg 1997. nisu ušle u prvu grupu sa drugih šest zemalja koje su ukljuèene u pregovore najveæeg proširenja u istoriji EU (Vidi: Luksemburška grupa), Letonija, Latvija i Slovaèka su pojaèale tempo vlastitih reformi i veæ krajem iste godine imale su dobre izglede da uskoro zapoènu pregovore. Malta je još brže napredovala nakon što je u septembru te godine obnovila ranije zaleðeni zahtjev za pristupanje. Èekalo se, meðutim, na Bugarsku i Rumuniju za koje je u Luksemburgu ocijenjeno da njihova socijalna i ekonomska situacija još uvijek nije na nivou kriterijuma iz Kopenhagena.
Za ovu grupu od šest zemalja, pregovori su formalno odobreni na samitu EU u Helsinkiju 10. i 11. decembra 1999. godine, a kao datum poèetka pregovora utvrðen je februar 2000. I Turskoj je tada priznat status kandidata za pristupanje. Ova grupa od sedam zemalja poznata je kao Helsinška grupa.
Imajuæi u vidu da Turska i dalje ne ispunjava sve politièke uslove, EU je odluèila da u decembru 2004. ponovo razmotri da li æe i kada biti otvoreni formalni pregovori o pristupanju ove zemlje. Od marta 2001. godine, pripreme Turske za dugo priželjkivani èin pristupanja Uniji, odvijaju se u skladu s principima takozvanog pristupnog partnerstva (Accession partnership).

I

 
Imigracija, Imigraciona politika

Najveæe proširenje u istoriji EU pomjerilo je zajednièke granice daleko na jugoistok Evrope i podstaklo zajednièke institucije da se problemima ilegalne, prije svega ekonomske, imigracije poènu baviti sistematièno i složnije.
Na samitu u Sevilji/Sevilla, 22. juna 2002. èelnici Evropske unije utvrdili su prvi konkretan plan za suzbijanje ilegalne imigracije, koji je morao postati operativan do kraja iste godine. Velika Britanija, Njemaèka, Španija i Italija nisu na tom samitu dobile podršku ostalih èlanica Unije za uvoðenje ekonomskih sankcija protiv zemalja koje se ne budu dovoljno odluèno borile protiv krijumèarenja ljudi, odnosno koje ne žele da pristanu na zahtjev EU da prihvate svoje emigrante u programima repatrijacije. Umjesto toga, odluèeno je da èelnici Unije ponude pomoæ treæim zemljama u suzbijanju ilegalne imigracije.
Pitanje migracija spada u nadležnost pravosuða i unutrašnjih poslova, pa je cijela ova oblast posebno dobila na znaèaju stupanjem na snagu Ugovora iz Amsterdama koji je meðu glavne ciljeve EU postavio i stvaranje podruèja slobode, sigurnosti i pravde (Area of Freedom, Security and Justice - AFSJ). Takvim pristupom, pred izvršne organe EU postavljeni su složeni zadaci: rješavanje pitanja vanjskih granica, imigracije i azila; poticanje policijske i carinske saradnje; tješnje povezivanje s Europolom; pravosudna saradnja; te saradnja na suzbijanju zloupotrebe droge i drugih nezakonitih prekograniènih radnji.
Najpoznatiji programi i instrumenti takve politike su: Evropski fond za izbjeglice (European Refugee Fund) koji finansira dobrovoljnu repatrijaciju izbjeglica, prognanika i osoba koje traže azil; program Odysseus, koji regulira pitanja azila i imigracije; program Falcone, èije je podruèje djelovanja borba protiv organiziranog kriminala ; STOP - program za spreèavanje trgovine ljudima i seksualna zloupotreba djece; Oisin - program za saradnju u provedbi zakona iz ove oblasti; Grotius - program za struènjake koji se bave pravnim pitanjima; te Daphne - program za borbu protiv nasilja nad djecom i ženama.

J

 

Jedinstveni ekonomski prostor

Iako nije klasièna suverena država, Evropska unija ima svoj autentièan jedinstveni ekonomski prostor, unutrašnje tržište ili Jedinstveno tržište Unije (Single Market/Internal Market). Po tom modelu, EU od svih zemalja kandidata ili potencijalnih kandidata za pristupanje Uniji zahtijeva stvaranje jedinstvenog ekonomskog prostora za svaku zemlju u kojoj svaki zakon ili odluka moraju biti sastavni dio državne legislative.
Osim "koherentnog pravnog sistema", dobro ureðeno jedinstveno tržište karakterišu još: jedinstveni ekonomski prostor, puna sloboda kretanja kapitala, roba, usluga i ljudi, te jedinstvena kontrola primjene zajednièke legislative. Od zemalja zapadnog Balkana jedino Bosna i Hercegovina i Zajednica država Srbija i Crna Gora nemaju jedinstven ekonomski prostor. U BiH je tržište podijeljeno na entitetskoj osnovi, a u državnoj zajednici SCG na tri dijela: na "Užu Srbiju", Crnu Goru i Kosovo. Ureðeno unutrašnje tržište je jedan od glavnih preduslova za pristupanje EU.

 

Jezik EU

Od treæeg proširivanja Unije iz 1986. godine, kada su se tadašnjoj 12-torici pridružile Španija i Portugal, Evropska unija je imala 11 službenih jezika, a od proširivanja u maju 2004. taj broj se uveæava na èak 21. Zakonski akti EU štampaju se na svim službenim jezicima, a zvanièna komunikacija izmeðu organa i tijela Unije, kao i javni nastupi unutar Unije, takoðe su legitimni na svakom od službenih jezika EU. Strukturom, organizacijom, politikom zapošljavanja i svim drugim pitanjima iz ove oblasti bavi se posebna direkcija Evropske komisije - Generalni direktorat za prevodilaèke poslove.

 

JHA (Justice and home affairs)

Saradnja u oblasti pravosuða i unutrašnjih poslova prvi put je institucionalizirana Mastrihtskim ugovorom o Uniji i od tada je poznata ka treæi stub Evropske unije ("third pillar). Glavni cilj je stvaranje praktiènih pretpostavki za ostvarivanje jednog od temeljnih naèela EU - naèela o slobodnom kretanju ljudi unutar Unije. Ova oblast obuhvata: politiku azila; zakonsku regulativu o meðugraniènom prometu na vanjskim granicama Unije; imigracionu politiku; borbu protiv trgovine drogom, meðunarodnog šverca i drugih vidova ilegalne prekograniène trgovine; saradnju u oblasti pravosuða; saradnju u oblasti carinskih poslova i policijsku saradnju.

Bosanski English French German Russian